2011 week 45

Uit het rusthuis

Er werd al een heel jaar naar uitgekeken. Sinds enkele maanden werd de spanning groter en de laatste dagen hield iedereen zijn adem in… Maar gisteren was Stanny Sneyers in WZC St Bartholomeus eindelijk jarig. Niks bijzonders, mocht het niet haar 100ste verjaardag zijn.  En naar goede gewoonte werd dit ook goed gevierd.  Animatrice Monique zakte al heel vroeg af vanuit Lier, om Stanny helemaal klaar te maken voor dit feest. Krullen werden ingedraaid, nieuwe feestkleding bovengehaald, rollater met ballonnen opgefleurd, nog een kleurtje hier en daar en het feest kon beginnen.  Ondertussen kwamen in ons rusthuis de vrijwilligers goed op tijd- ook naar goede gewoonte- aan en verzamelden zich op het 2de verdiep. Daar, in de polyvalente zaal zouden we samen biddend vieren.

Een hele tijd geleden ging ik bij Stanny op bezoek om naar haar wensen voor de viering te luisteren.
“Stanny, heb jij die dag graag een misviering?”
“Waarom vraag je dat, zuster?”
“Volgens onze lijst is het die dag gebedsviering, maar ik zou het begrijpen als je zou kiezen voor een mis. Dan tracht ik dat te regelen!”

Stanny moest niet nadenken:
“Neenee, doet gij dat maar. Ge doet dat goed en de bisschop heeft u toelating gegeven!En bidden kunt ge altijd, of het nu een mis of een gebedsviering is,hé!”

Ik wist niet wat te zeggen… en was ook ontroert. Deze 100-jarige dame begrijpt waar het om gaat: samen bidden, samen luisteren naar Gods Woord, dat samen zijn vieren en breken en delen met elkaar.  Stanny- zo goed als blind- merkte mijn zwijgen op en voegde er op haar ongedwongen manier nog aan toe:
“’t Is toch waar zeker, zuster! Ik snap niet waarover ze allemaal zo zeveren. Bidden is bidden en het enige dat we moeten doen is dàt en elkaar graag zien! Want het leven is heel kort en tegen wringen heeft geen zin. Als ge wilt leven, moet ge groeien, anders ga je dood!”

Het moet gezegd: van haar wijsheid kunnen wij nog iets leren.  Het werd een erg feestelijke viering.  Veel volk, bloemen, ik had mijn eigen albe en mijn mooiste signum aan en iedereen zong uit volle borst. Vooraan zat een stralende Stanny omgeven door haar familie, onze bewoners en de vrijwilligers.

Mijn woordje was halverwege toen Mevrouw Heyman- onze directrice- binnenkwam. Na het preekje gaf ik haar het woord en zij kondigde het bezoek van Schepen G. Verstraelen aan.  Hij verontschuldigde zich voor het onderbreken van de viering, maar hij was in de namiddag verhinderd. We legden de viering even stil en waren getuige van een erg alerte en spraakzame Stanny die de gelukwensen en bloemen in ontvangst nam. De Schepen bracht ook de felicitatie ’s van onze koning en koningin over, maar hun geschenk zou wat later arriveren. Dat was voor Stanny geen probleem en vrolijk wist ze steeds een antwoord te geven op wat de Schepen haar vroeg.

Na dat bezoek vierden we weer rustig verder. Het werd erg mooi. Dankbaarheid mocht op haar vraag klinken doorheen de teksten, liederen en gebeden. Stanny had, net als ieder mens, ook erg moeilijke en pijnlijke momenten in haar leven. Want als je zo oud mag worden, nam je al van vele dierbaren afscheid. Toch is zij heel dankbaar voor alle mooie dingen die ze mocht ontvangen en nog steeds ontvangt.

Na de viering zaten we met de vrijwilligers nog wat samen om een glaasje te drinken en even na te praten. Ook hier klonk dat het goed geweest is.

 Het is waar wat Stanny me zei: “Het leven is kort. Waarom maken we het voor elkaar dan soms toch zo moeilijk? We moeten maar 1 ding doen: bidden en elkaar graag zien!”

En als dàt uit de mond van een 100-jarige klinkt, wil ik dat best geloven, want soms is 1+1=1.

2011 week 41

Dank u wel zusters

Wie om één of andere reden toch van niets wist, kon er vanmorgen in de met mooie witte bloemen getooide kerk van O.L.V. v Smarten niet naast kijken: dit wordt een speciale viering

In de eucharistieviering van zondag 14 augustus namen de parochie van Sint-Bartholomeus en de federatie Merksem afscheid van de zusters van Stella Maris. Het werd een sfeervolle druk bijgewoonde viering waarin de dankbaarheid de hoofdtoon was. Dankbaarheid, die tegelijkertijd een wegwijzer naar toekomst voor ons allen kan zijn. “Laten wij God danken voor de bezielende en jarenlange dienstbaarheid van zoveel zusters, in het bijzonder voor jongeren, maar ook dikwijls in alle stilte voor zoekende, zieke en bejaarde mensen. Geef dat we deze inzet niet zien verloren gaan, maar zien voortleven in het werk van vele vrijwilligers nu,” werd het verwoord in één van de voorbeden. Verleden en toekomst gingen hier samen. In de homilie werd gewezen op de diepe geloofsbasis waarop het werk van de zusters steunde, geloof in het feit dat onze God zijn grote hart opent voor iedereen die gelooft en dat geloof levend laat worden. Dat ging bij de zusters samen met fundamentele keuze voor kinderen en jonge mensen, een keuze die altijd de drijfveer geweest is. Verder groeide samen bidden en samen zingen uit tot een viering, die niemand onberoerd liet. Marie-Louise dankte op het einde namens de parochie en zette de zusters letterlijk in de bloemen. Zij riep hierbij de herinnering aan heel wat concrete zusters op. Namens de federatie sloot Marleen hier bij aan. Erna werden er tijdens een korte maar hartelijke receptie nog heel wat nagepraat, en de afscheid nemende zuster nog heel veel goeds toegewenst.